''Anladım ki sevdiğine değil;seni sevene değer vereceksin...
                                                                  '' J Cristophe
Niye böyleyim ki?
Niye birisini bi anda kalbimin orta yerine koyup dört odası da senin olsun diyebiliyorum sonra da her şey istediğim gibi gitmeyince arkasından küfürler savurabiliyorum?
Ben birini çok sevdiğimde onun da beni aynı şekilde seveceğini sanıyorum galiba...
Ona ne kadar değer verirsem onun da bana aynı şekilde karşılık vermesini bekliyorum.
Onun da benimle zaman geçirmek isteyeceğini düşünüyorum.Ben her güldüğümde onun da mutlu olmasını,onun da gülmesini bekliyorum... İki haftada her şeyi paylaşmış olmayı istiyorum.
Onsuz yapamam o da bensiz yapamaz diye düşünüyorum.
En iyi dostum diyorum eskileri bi çırpıda silerek...
Sonra bakıyorum ki o benimle ilgilenmiyo kendi kendime triplere giriyorum.Kızıyorum.Ters davranıyorum.
O da neden böyle yapıyo acaba diye düşünüyo...
Çünkü görünürde bişey yok ki...
Biliyorum aslında beni seviyo... Ama yeteri kadar
Ben sadece herkesin benim gibi olduğunu sanıyorum.Düşüncelerimi okumasını bekliyorum...
Ama napiyim hep benimle ilgilense böyle olmicak ki! :)
En garibi de şu sanırım...
Bütün bunların farkındayım... Herkesin gündüzünü gecesini beni düşünerek geçiremeyeceğini biliyorum..
Onun da benim verdiğim kadar değer vermek zorunda olmadığını biliyorum...
Ama hala bu salakça kuruntuya devam ediyorum...
Değişir miyim?
Hiç sanmıyorum...

Hidayet Oğuzhan Sayın                                                                                               10.04.2012
           oggy**                                                                                                                  Salı